“ดูสิคนดี” รอบ ๆ เรานี้มีคนอยู่มากมาย  ทุกคนก็คล้าย ๆ กัน มีดีมีร้าย
แต่ที่ไม่เหมือน คือสิ่งที่ทำ ทุกชีวิตต่างดิ้นรนดำรงชีพ ยื้อแย่งแข่งขัน
 ภาพที่พบเห็นเบื้องหน้า  ทุกคนต่างทำมาหากิน   ที่ล้วนแตกต่างกัน
หนทางที่ก้าวเดิน   เราต่างเกิดมาจากผลของกรรม   จึงอยากจะทำแต่สิ่ง
ที่ดี   อะไรหล่ะจะบอกเราได้สิ่งดีสิ่งร้ายล้วนอยู่ที่ตน   ภาพของผู้คนที่
ี่ชีวิตในแต่ละวันทำงานเพื่อเงิน   เงินสำคัญใคร ๆ ก็รู้  แต่เงินก็ไม่สำคัญ
เกินกว่าจิตใจ  เพราะไม่สามารถชื้อได้ทุกอย่าง  แต่บางคนเงินกลับซื้อได้
 บางคนซ้ำร้ายเห็นเงินดั่งพระเจ้า  ทำได้ทุกอย่างหวังเพียงหนทางให้ได้
เงินมา  เบียดเบียนทำร้าย     ผิดชอบชั่วดีไม่มีในจิตสำนึก
     “ดูสิคนดี”  เมื่อผู้คนต่างเห็นเงินเป็นสิ่งสำคัญล้ำค่า  เพราะสิ่งที่ได้มา
ล้วนเป็นเพราะเงิน     บูชาสรรเสริญร่ำรวยคือดี แล้วไฉนความดีจะมีคน
เชิดชู     เมื่อการเป็นไปของชีวิตถูกสำคัญไปที่เงิน     ทำงานก็เพื่อเงิน
ทำดีก็เพื่อเงิน ทุกคนต่างทำเพื่อเงิน ความดีกลายเป็นธุรกิจ จ้างคนให้
ทำดี    แล้วอย่างนี้จะใช่ความดีที่แท้จริงได้อย่างไร..
      ”ดูนั่นสิคนดี” ภาพคนแก่ปั่นสามล้อ เหงื่อไหลต่างน้ำ ปั่นไปด้วยสีหน้า
ที่เหน็ดเหนื่อย แต่คนนั่งที่มีถึงสามคนกลับยิ้มแย้มพูดคุย พอถึงถนนที่เป็น
เนิน  ก็หมดเรี่ยวแรง  หยุดสามล้อแล้วลงลาก   แต่คนนั่งยังคงคุยกันไม่รู้สม
รู้สา  เพียงคิดว่าเป็นคนจ่ายเงิน  แต่ไม่รู้สักนิดถึงความมีเมตตา  ปั่นสามล้อ
ด้วยสองเท้ากับร่างกายดั่งไม้ใกล้ฝั่ง  เพียงเงินแค่ไม่กี่บาท       ที่แลกมาด้วย
หยาดเหงื่อทั้งวัน....
       มองไปอีกทาง ยายแก่ ๆ หาบเร่ขายขนม  หวังคนผู้ใจบุญซื้อขนมที่ยาย
ทำ   ท่ามกลางผู้คนที่เดินขวักไขว่ไปมา  ไม่รู้ว่าจะมีซักกี่คนจะลองชิมขนม
ของยาย..มือหนึ่งจับไม้ที่หาบ  อีกมือซับเหงื่อที่รินไหล  หวังเพียงแค่จะมี
ซักเสียงที่ขอซื้อขนม...
     ภาพคนมากมายที่ใช้ชีวิตหาเช้ากินค่ำ            ยังคงปรากฏอยู่ตรงหน้า   
สำหรับเราแล้วดูช่างหน้าสงสาร     ริมถนนอีกฝากหนึ่ง       เด็กนักเรียน
สามสี่คน   ยืนรอข้ามถนน  ที่ตรงทางม้าลายข้าง  ๆ   เด็กกลุ่มนั้น  คือ
คุณยายแก่   ๆ  หนึ่งคนยืนรอข้ามถนนเช่นกัน   คิดเอาไว้ในใจว่า  พอรถว่างคุณยายคงได้ข้ามถนน  จากการประคับประคองของเด็ก
นักเรียนกลุ่มนั้น  แต่พอรถว่างบนถนน  ก็ต่างคนต่างเดินด้วยความเร่งรีบ เพียงแค่ไม่กี่วินาทีก็ข้ามไปได้     แต่ ยายแก่ ๆ ยังคงงก ๆ เงิ่น ๆ เดินข้าม
ถนนไป  โดยไม่มีใครแยแส  ภาพเด็กพาคนแก่ข้ามถนน  ที่เห็นในโฆษณา  
เป็นแค่นิทานแต่งหลอกเด็กเท่านั้นหรือ..
        ชีวิตหลายชีวิตต่างอาชีพ ต่างวัย  แต่ประสงค์สิ่งเดียวกัน     ชายชรา
ปั่นสามล้อกับยายแก่หาบเร่ อาบเหงื่อต่างน้ำ  มีรายได้ไม่กี่บาทในแต่ละวัน      หากเทียบกับบางคนที่ทำงานในธนาคารติดแอร์  ต่างกันราวฟ้ากับดิน  บางคนเงินหนึ่งหมื่น        กว่าจะได้มาแสนลำบากเป็นแรมเดือน แรมปี  
แต่กับบางคนเพียงข้ามวันก็หาได้  นี่คือช่องว่างของสังคม   ที่แตกต่าง  
จึงมีคนรวยคนจนในสังคม      จะดีแค่ไหนหากจะมีคนที่ร่ำรวยอยู่สุข
สบาย      มองเห็นความลำบากของคนจนในการดิ้นรนเลี้ยงชีวิต  คน
ทุกข์ยาก   โหยหาความมีเมตตาจากคนร่ำรวย       เหมือนคนแก่รอคอย
ให้เด็กพาข้ามถนน     ชายชรารอคอยคนโดยสารลงจากรถตอนที่ปั่นขึ้น
เนินไม่ไหวสังคมไทยที่เป็นสังคมแห่งการเอื้อเฟื้อแบ่งปันหายไปไหน    
ความเป็นไทย    ถูกวัฒนธรรมแห่งความเห็นแก่ตัวครอบงำไปแล้ว
หรืออย่างไร........                                                                              
         “เอาหล่ะคนดี” ที่สังคมเป็นอย่างนี้เพราะคนดีท้อถอยแต่สังคมยัง
น่าอยู่เพราะยังมีคนทำดีไม่ท้อถอย
         “หากวันนี้คุณมีความคิดที่อยากจะทำดี  อย่าปล่อยให้เป็นแค่
        ความคิดเท่านั้นเพราะไม่ใช่เรื่องง่ายเลย  ที่เราคิดอยากจะทำดี”