เรื่อง...พระไม่ใช่ดารา ศรัทธาที่คำสอน
                    
   ...กำลังคิดอยู่ว่าทำไมทุกวันนี้ คนเราจึงเหินห่างทางธรรมกันมาก สมัยนี้มีคนสนใจ
ที่จะเข้าวัดฟังธรรมน้อย มีเฉพาะคนบางกลุ่มเท่านั้นที่ยังยึดถือปฏิบัติ ทั้งที่ธรรมะ
ไม่ใช่สิ่งที่ผู้ใดผู้หนึ่งจะพึงปฏิบัติ หรือหน้าที่ของคนใดคนหนึ่งเท่านั้น แต่หากว่าธรรมะ
เป็นสิ่งที่ชาวพุทธทุกคนต้องมี   บางคนปฏิเสธธรรมะเพราะคิดว่าไม่ใช่สิ่งจำเป็นอะไร คงต้องถึงเวลาที่ชาวพุทธควรที่จะทบทวนบทบาทในการนับถือศาสนา เป็นชาวพุทธ
เป็นที่ตรงไหน นับถือศาสนาพุทธนับถือกันอย่างไร อะไรหล่ะคือหน้าที่ของผู้ที่ได้ชื่อว่า
เป็นพุทธแท้ ไม่ใช่พอมีข่าวไม่ดีเกี่ยวกับพระ ก็เอะอะโวยวายว่าพระไม่ดีอย่างนั้นอย่างนี้ ทั้งที่ตนเองไม่มีศรัทธาอะไรกับศาสนาสักนิดเดียว แล้วจะเอาอะไรไปตัดสินนอกจากกิเลส
หนา ๆ ในจิตใจตนเอง...ทำอย่างไรดีหล่ะชาวพุทธจึงจะหันมาทำหน้าที่ที่พึงกระทำ ในฐานะเป็นพุทธศาสนิกชนที่ดี มากกว่าการจ้องจับผิดหรือทำลายกันเอง
       ณ วันนี้พระที่ท่านทำงานในด้านเผยแผ่ต้องทำการบ้านหนักหน่วง เพื่อให้ธรรมะ
มีความน่าสนใจ มากกว่าการนั่งรอคนเข้าวัด ซึ่งก็มีแต่คนแก่คนเฒ่า   คนยุคใหม่ก็ไป
ตามแต่กระแสของความทันสมัย     สื่อสมัยใหม่กระตุ้นให้คนเราจิตใจเสื่อมทราม แต่ก็ไม่ค่อยมีใครเข้าใจความเปลี่ยนแปลงของตนเอง เพราะบางสิ่งครอบงำคุณธรรม แต่สังคมยังโชคดีที่ยังมีพระที่มีอุดมการณ์ทำงานเพื่อศาสนาเพื่อผู้คน   การส่งเสริม
คุณธรรมจริยธรรมมีเกลื่อนกล่นในสังคม แต่เป็นเพียงนามธรรมที่ยังหาความจริง
ได้ยาก...ธรรมะส่วนใหญ่ก็พูดถึงกันบ่อย โดยเฉพาะคนที่บอกว่าตนอยู่เหนือคนอื่น แต่ก็เป็นคำพูดที่ทำให้ตัวเองดูดีในท่ามกลางหมู่คน เป็นคำพูดที่ใช้ซ้ำแล้วซ้ำอีก
จนเหมือนบทละครน้ำเน่า....เคยเป็นห่วงศาสนาอย่างเหลือจะทน กับการไม่สนใจ
ศีลธรรมของคนเรา แต่คิดดูมันก็จะทำให้เราทุกข์เปล่า จะเอาอะไรกับคนที่มีสถานะ
ความเป็นมนุษย์เพียงแค่ร่างกายเท่านั้น
       เปลี่ยนความคิดแต่ไม่ทิ้งอุดมการณ์ สานต่อเจตนารมณ์ของหมู่เพื่อนที่ร่วมกัน
ทำงานฟื้นฟูผู้คนเข้าหาศีลธรรม   ไม่ใช่อะไรนอกจากสามัญสำนึกดี ๆ  ที่พวกเรามี และหน้าที่ที่อยากทำ (ทำดี)  แต่ทั้งนี้และทั้งนั้นก็เป็นแค่คนคนหนึ่งที่อาศัยอยู่ใน
สังคมนี้ ใต้ตะวันดวงเดียวกัน สูดอากาศหายใจเหมือน ๆ กัน จึงไม่ได้ดีประเสริฐ
เลิศเลอแต่อย่างใด เพียงแต่ดีกว่าตรงที่ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน     บางครั้งคิด
อยากปลีกวิเวกตามป่าเขา แต่คงเอาเปรียบบางอย่างมากเกินไปเพราะเราชอบการ
ทำงานตรงนี้...
       มาอ่านการต่อสู้มารู้จักการทำงานของกลุ่มพระยุคใหม่ที่ทำงานตอบแทน
พระศาสนาที่มอบความรู้แจ้งแห่งชีวิตให้กับพวกเรา    ศาสนาที่ไม่อ้างศาสดา
เหนือฟ้าดิน แต่มีคำสอนที่ทำให้เข้าใจชีวิตว่าทำไมต้องเกิด เกิดมาแล้วควรทำอะไร
งดเว้นสิ่งใด กลุ่มพระที่จะเขียนถึงมีชื่อเรียกกันในนาม ”ทีมงานหลอน”
      อ่านดูอย่าพึ่งตกใจทีมนี้ คือ ชื่อทีมพระ (น่าตาดี) ที่ทำงานด้านเผยแผ่ หลอนทีม
มีกัน ๙ รูป   แต่คงจะไม่กล่าวถึงว่ามีใครบ้าง เพราะไม่ใช่สาระอะไรมากมาย งานด้านศาสนาที่ทำกันมีมากมาย ทางสังคม คือ อบรมเยาวชนในวัดและสถานศึกษา
แต่ในช่วงพรรษาไม่ได้อยู่ร่วมกัน เพราะแยกย้ายกันทำงาน   แต่นอกพรรษาคือเวลา
ที่ร่วมกันทำงานอย่างครบทีม แต่ก่อนใช้ชื่อ " แสบสนิทศิษย์(พระอาจารย์)ส่ายหน้า"
แต่วันนี้คือ “หลอนทีม” การทำงานพัฒนาจิตใจของเยาวชนเป็นเรื่องที่ท้าทาย
เพราะเราไม่ใช่ดารา เลยไม่ใช่ที่คลั่งไคล้ของเยาวชนอย่างดารานักร้อง อบรมแต่ละครั้ง
เยาวชนชอบก็มีเยอะ (ศรัทธา)  แต่ไม่เกินสามวันก็กลับสู่ภาวะแห่งการหลงลืม..... แสดงว่าพระยังสู้ดาราไม่ได้ เพราะดาราบางคนก็ดันไม่รู้จักธรรมะ
       แต่ก็ทำหน้าที่ตรงนี้ไม่ย่อท้อ ไม่ได้ทำงานแข่งกับดารา แต่แข่งขันกับกิเลสตัณหา
ของเยาวชน  หวังเพียงไม่กี่คนที่เข้าใจศาสนามากขึ้นกว่านี้...                   
  
                   พระนะไม่ใช่ดาราจะได้ทำบ้าเฮฮาบนเวที (สมณะคือผู้สงบ)                    
                   พระนะไม่ใช่ดาราเลยไม่มีเยาวชนกรี้ดกร๊าดเวลาพบเจอ
      (เพราะเราไม่ต้องการ) แค่อยากเห็นยกมือไหว้ทักทายก็สุขใจ
                   นักร้องขึ้นเวทีแต่ละครั้งมีแต่เสียงกรี๊ดดังสนั่น
                   หนักไปกว่านั้นยื่นไม้ยื่นมือเหมือนเปรตขอส่วนบุญ
     ..แต่เราขึ้นเวทีจึงต้องมีแค่เสียงสาธุ และเสียงปรบมือในบางครั้ง
เยาวชนบางกลุ่มยิ่งเป็นเอามาก พอได้ข่าวดาราที่ตนชอบล้มป่วยตนเองก็ป่วยตาม คิดมาคิดไปอะไรจะปานนั้น ไม่รู้จะอิจฉาหรือสมเพชดี หรือว่าเข้าถึงธรรมกันแล้ว คิดว่าดาราไม่ใช่ญาติก็เหมือนญาติก็ทุกข์ตามไม่สบายตาม...สมัยที่สื่อมันมีมากฉุด
กระชากจิตใจคนไกลห่างทางธรรม.......
     นี่เป็นบทบาทของ ”ทีมหลอน “ พอสังเขป เอาไว้มีเวลาพอ จะเขียนให้ได้มากกว่านี้ แต่ทุกรูปก็ยังอยู่ตรงนี้    ยังคงทำหน้าที่ประคับประคองสังคมให้ผู้คนไกลห่างอบาย               ไม่ใช่การทำงานแบบหวังชื่อเสียง   แต่หวังให้คนศรัทธาในพระศาสนา               ไม่ใช่การทำงานที่มุ่งหวังสิ่งตอบแทนเพียงแค่อยากตอบแทนคุณพระศาสนา
               ที่ให้สิ่งที่มีค่ามากกว่าสิ่งใด
      การทำงานย่อมมีบางช่วงเวลาที่ท้อ การท้อแท้เป็นเรื่องธรรมดา แต่สำคัญตรงที่ว่า
ทำยังไง จะคลายความท้อได้เร็วที่สุด ทุกคนต้องการกำลังใจ เราเองก็ต้องการกำลังใจ เมื่อไม่มีใครเราจึงให้กำลังใจกันและกัน.. .ฝากไว้จากใจสมาชิกทีมหลอน..